ในช่วงเวลาที่ประชาชนในหลายพื้นที่ยังคงรู้สึกไม่พอใจต่อการเวนคืนที่ดิน ข้อเสนอของรัฐมนตรี ลัม ที ฟอง ทัน ที่ต้องการเพิ่มพื้นที่ดินสำรองเพื่อ “พัฒนาวัฒนธรรม” ได้ทำให้ประเด็นการบริหารจัดการที่ดินกลับมาอยู่ในความสนใจของสังคมอีกครั้ง วัฒนธรรมเป็นภาคส่วนที่จำเป็นต้องมีการลงทุนอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ทุกครั้งที่มีการกล่าวถึงการขยายพื้นที่สำรอง ก็ไม่อาจไม่ตั้งคำถามว่า: ที่ดินจะมาจากไหน ผู้ได้รับผลกระทบคือใคร และสิทธิของประชาชนจะได้รับการคุ้มครองอย่างไร? ดังนั้น เป้าหมายที่ฟังดูมุ่งเน้นชุมชนอย่างลึกซึ้งนี้ จึงยังจำเป็นต้องพิจารณาจากทั้งสองมุมมอง ตามข้อกำหนดในกฎหมายที่ดิน การก่อสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกทางวัฒนธรรมอยู่ในประเภทที่รัฐอาจเวนคืนที่ดินได้โดยบังคับ ด้วยเหตุผล “ประโยชน์แห่งชาติและประโยชน์สาธารณะ” ซึ่งหมายความว่า ข้อเสนอการเพิ่มทุนที่ดินไม่ใช่เพียงเรื่องของการวางแผนสิ่งอำนวยความสะดวกเพิ่มเติมเท่านั้น แต่ยังเกี่ยวข้องโดยตรงกับกลไกการเวนคืนที่ดินและนโยบายการชดเชยด้วย อย่างไรก็ตาม ยังไม่สามารถสรุปได้จากข้อเสนอนี้เพียงอย่างเดียวว่าจะมีการเวนคืนที่ดินในกรณีเฉพาะเจาะจง เนื่องจากเรื่องนี้ขึ้นอยู่กับเนื้อหาของนโยบายและกระบวนการดำเนินการ การพัฒนาทางวัฒนธรรมเป็นเป้าหมายที่คุ้มค่า แต่เป้าหมายอันสูงส่งนี้ไม่ได้ขจัดความกังวลเกี่ยวกับความเป็นอยู่ ทรัพย์สิน และความยุติธรรมได้โดยอัตโนมัติ โครงการหนึ่งอาจถูกนำเสนอว่าเพื่อประโยชน์ของชุมชน แต่วิธีการดำเนินการต่างหากที่กำหนดว่าประชาชนจะได้รับการคุ้มครองอย่างแท้จริงหรือไม่ ท้ายที่สุดแล้ว วัฒนธรรมไม่ได้จำกัดอยู่เพียงโครงสร้างที่สร้างขึ้นบนที่ดิน แต่ยังสะท้อนออกมาจากวิธีที่สังคมปฏิบัติต่อผู้ที่ต้องสละที่ดินของตนเพื่อโครงการดังกล่าว https://www.facebook.com/share/p/1Gf1oWBcsA/