เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน 2569 นางลัม ธิ ฟอง ทัน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม กีฬา และการท่องเที่ยว ได้เสนอร่างมติต่อสภาแห่งชาติ เพื่อเสนอมาตรการส่งเสริมหลากหลายรูปแบบสำหรับโครงการท่องเที่ยวขนาดใหญ่
ตามข้อเสนอนี้ โครงการที่มีทุนลงทุน 30,000 พันล้าน VND โดยจัดสรรเงินอย่างน้อย 15,000 พันล้าน VND สำหรับการท่องเที่ยว และสร้างงานอย่างน้อย 2,000 ตำแหน่ง สามารถดำเนินการได้นานถึง 70 ปี ได้รับการยกเว้นภาษีนิติบุคคลเป็นระยะเวลาสูงสุด 4 ปี และได้รับการลดภาษี 50% สำหรับ 9 ปีถัดไป
นอกจากนี้ โครงการบางโครงการที่ได้รับการอนุมัติแล้ว อาจมีสิทธิ์ได้รับมาตรการส่งเสริมเหล่านี้ด้วย
อย่างไรก็ตาม ข้อเสนอนี้ถูกเสนอขึ้นในช่วงเวลาที่โครงการท่องเที่ยวขนาดใหญ่หลายโครงการกำลังเผชิญกับข้อถกเถียง สวนสัตว์ซาฟารีบาวี (Ba Vi Safari Park) ได้รับการคัดค้านจากประชาชนท้องถิ่น เนื่องจากความกังวลเรื่องการสูญเสียที่ดิน ในขณะที่โครงการรีสอร์ทและพัฒนาเมืองในลังวัน (Lang Van) ก็ก่อให้เกิดความกังวลเกี่ยวกับภูมิทัศน์ สิ่งแวดล้อม และความโปร่งใสของกระบวนการออกใบอนุญาต
ที่น่าสังเกตคือ คณะกรรมการตรวจสอบและสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เรียกร้องให้ชี้แจงเกี่ยวกับประสิทธิภาพของมาตรการจูงใจดังกล่าว รวมถึงผลกระทบต่องบประมาณรัฐ
มีคำถามที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เกิดขึ้น: นโยบายนี้กำลังผลักดันการพัฒนาการท่องเที่ยว หรือกำลังเปิดทางโดยไม่ได้ตั้งใจให้มีการให้สิทธิพิเศษเพิ่มเติมแก่ธุรกิจที่มีทุนมหาศาล? เพราะหากธุรกิจได้รับอัตราภาษีต่ำ ระยะเวลาดำเนินการที่ยาวนาน และกลไกพิเศษมากมาย แล้วผลประโยชน์ของประชาชน สิ่งแวดล้อม และความรับผิดชอบจะอยู่ในภาพรวมนี้อย่างไร?
การพัฒนาการท่องเที่ยวเป็นสิ่งจำเป็น แต่คำว่า ‘การพัฒนา’ ไม่ควรถูกเปลี่ยนเป็นบัตรผ่านฟรีเพื่อหลีกเลี่ยงคำถามเกี่ยวกับการใช้ที่ดินและประโยชน์สาธารณะ
https://www.facebook.com/share/p/1MXm5wWnNf/
