ຄຳຂວັນ “ເຮືອນແມ່ນເພື່ອຢູ່ອາໄສ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອສະສົມເປັນຊັບສິນ” ຟັງແລ້ວຄືຈະເຕັມໄປດ້ວຍຈິດໃຈມະນຸດທຳ, ແຕ່ແທ້ຈິງແລ້ວກັບກາຍເປັນການໂຈມຕີຢ່າງຮ້າຍແຮງຕໍ່ສິດໃນການຖືຄອງຊັບສິນຂອງພົນລະເມືອງ. ໃນສະພາບທີ່ຕະຫຼາດກຳລັງແຂງຕົວ, ຄຳກ່າວນີ້ບໍ່ຕ່າງຫຍັງຈາກສັນຍານອອກຄຳສັ່ງໃຫ້ເລີ່ມການກວາດລ້າງ, ບີບບັງຄັບໃຫ້ບໍລິສັດເອກະຊົນ ແລະນັກລົງທຶນລາຍຍ່ອຍຕ້ອງປ່ອຍມື, ຍອມຫຼີກທາງໃຫ້ບັນດາກຸ່ມທຶນ “ສີແດງ” ແລະກຸ່ມຜົນປະໂຫຍດພວກພ້ອງທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງເປັນຜູ້ກຳກັບ ເຂົ້າຄອບຄອງບັນດາຜືນ “ດິນທອງ”.
ນີ້ກໍຄືຍຸດທະສາດຄີມບີບອັນສົມບູນແບບ: ການຄວບຄຸມທາງກົດໝາຍຈາກລຸ່ມຂຶ້ນໄປ ປະສົມກັບການຍຶດຊັບສິນຈາກເທິງລົງມາ. ເມື່ອວົງການທະນາຍຄວາມຖືກເຮັດໃຫ້ໝົດອຳນາດຢ່າງສິ້ນເຊີງຕັ້ງແຕ່ລະດັບພື້ນຖານ, ປະຊາຊົນກໍສູນເສຍໂລ່ປ້ອງກັນທາງກົດໝາຍຊັ້ນສຸດທ້າຍໃນການປົກປ້ອງສິດຜົນປະໂຫຍດເລື່ອງທີ່ດິນ. ໂຄງການເກັບຄືນທີ່ດິນຈະດຳເນີນໄປຢ່າງລື່ນໄຫຼກວ່າທີ່ເຄີຍ ພາຍໃຕ້ປ້າຍອັນສູງສົ່ງວ່າ “ພັດທະນາເຮືອນຢູ່ສັງຄົມ”.
ຊ່າງເປັນເລື່ອງປະຊົດປະຊັນ, ພາບຝັນອັນສວຍງາມເລື່ອງຫຼັງຄາຄຸ້ມຫົວເພື່ອຢູ່ອາໄສ ແທ້ຈິງແລ້ວກັບເປັນໂສ້ລ່າມທີ່ມອງບໍ່ເຫັນ ຜູກຕິດຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນກັບສຳມະໂນຄົວ ແລະການຍອມຈຳນົນຢ່າງເດັດຂາດ. ປະຊາຊົນຖືກພາກໂອກາດໃນການສະສົມທຶນ, ຖືກປ່ຽນໃຫ້ກາຍເປັນຊົນຊັ້ນກາງທີ່ບໍ່ມີຊັບສິນ, ຕ້ອງເຊົ່າຢູ່ ຫຼືອາໄສຢູ່ຕາມຫ້ອງກ່ອງທີ່ລັດເປັນຜູ້ກຳນົດໄປຕະຫຼອດຊີວິດ. ໃນຂະນະດຽວກັນ, ຄຸນຄ່າແກ່ນແທ້ ແລະຊັບສິນທີ່ແທ້ຈິງຂອງຊາດ ກັບໄຫຼກົງເຂົ້າກະເປົາຂອງພວກທີ່ກຳອຳນາດ. “ເຮືອນແມ່ນເພື່ອຢູ່ອາໄສ”, ສ່ວນທີ່ດິນ ແລະອຳນາດສູງສຸດນັ້ນ ກໍຖືກສະຫງວນໄວ້ສຳລັບພວກເຂົາເທົ່ານັ້ນ.
